Reis van ons leven
Maanden hadden wij ernaar uitgekeken. Onze reis naar het beroemdste wildpark ter wereld, het Serengeti National Park in Tanzania. Meer dan drie miljoen dieren, verdeeld over honderden verschillende soorten. Eindeloze vlaktes. We keken vooral ook uit naar het zien van de jaarlijkse trek van de meer dan anderhalf miljoen gnoes, zebra’s en gazellen. Het reisbureau verzekerde ons bovendien dat wij vrijwel zeker de volledige Big Five zouden zien. Luipaarden, leeuwen, olifanten, buffels en neushoorns. Hoewel die laatste zich door hun zeldzaamheid wat minder laat spotten.
Goede voorbereiding
De voorbereiding op zo’n reis verschilt eigenlijk niet veel van andere verre vakanties. Omdat het hier gaat om een land op het Afrikaanse continent is het een vereiste om je te laten inenten tegen tropische ziekten. Ook is het goed om je te realiseren dat Tanzania een land is met gemiddeld hoge misdaadcijfers. Mijdt daarom gebieden waar politieke spanningen zijn. Gespecialiseerde reisbureaus als Riksja Tanzania & Kenia, Djoser en Evaneos geven goede adviezen op dat gebied.
Bereikbaarheid
Mijn man en ik zijn mensen die niet zonder meer op techniek vertrouwen. Noem het angst, maar wij gaan er altijd vanuit dat je voor je veiligheid en je bereikbaarheid niet alleen van je telefoon afhankelijk mag zijn. Hij kan kapotgaan, gestolen worden, kwijtraken of eenvoudig ergens vergeten worden. Als je je telefoonnummers dan alleen maar in je telefoon hebt staan, kun je zomaar geïsoleerd raken. Zeker als we op een reis gaan, zorgen we er daarom voor een apart lijstje met telefoonnummers en andere belangrijke informatie bij ons te hebben. Voor de telefoonnummers hebben we allebei een Alarmkaart. Die laatste kwam deze keer goed van pas.
Een onverwacht incident
Bij onze aankomst op de luchthaven in Tanzania werden we hartelijk ontvangen door een vertegenwoordiger van het reisbureau. Samen met ongeveer twaalf andere reizigers werden wij per touringcar naar de diverse hotels gebracht. Ons hotel was het African View Lodge. Bij het inchecken merkte ik, tot mijn schrik, dat ik mijn reistas niet goed had afgesloten. Het mapje met onze creditcards, onze reisbescheiden en onze paspoorten miste. Ik raakte volledig ontzet. Het bellen van het nummer van de SOS-centrale van mijn verzekering kon niet, ik wist het nummer niet. Een frontofficemedewerker van het hotel zocht via de busmaatschappij contact met de chauffeur van de touringcar. Die doorzocht het voertuig, maar vond niets. Ik begon in paniek te raken.
Een onverwacht telefoontje
Diep teleurgesteld in mijn eigen domheid en in de omstandigheden overwogen we wat we nu moesten doen. Toen ging de mijn telefoon. Het was Stef*, onze oudste zoon. “Hoi mam, alles oké? Ik ben net gebeld door de receptie van Hotel Mero View in USA River. Het schijnt dat daar een tasje of zo van jullie gevonden is…”
Hotel Mero View was een van de stops van de touringcar. Ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om daar even naar het toilet te gaan. Blijkbaar was daar het mapje uit mijn tas gevallen. Iemand had het ongeopend afgegeven bij de receptie. Om er achter te komen van wie het tasje was, doorzocht een medewerker de bescheiden. Terwijl hij dit deed, vond hij mijn Alarmkaart. Vervolgens belde hij het nummer van de daarop vermelde SOS-contactpersoon: Stef.
Het hotel bevond zich op nog geen kilometer bij ons vandaan. Toen we daar aankwamen bleek dat inderdaad alles nog in het mapje zat. We waren erg blij en opgelucht. De eerlijke vinder was er ook nog, een schoonmaakster. Hoewel ze dat eerst weigerde, hebben we haar een mooie beloning kunnen geven.
Ik vertel jullie dit alles, om te bedanken voor het idee achter Mijn Alarmkaart. Ik doe hem nooit meer weg!